SEC heeft Crypto uit de risicoprioriteiten voor 2026 verwijderd? Wat betekent dit voor de crypto-wereld? Ja, de Amerikaanse Securities and Exchange Commission (SEC) heeft cryptocurrency niet langer als een onafhankelijke risicocategorie opgenomen in de richtlijnen voor risicoprioriteiten voor het jaar 2026. In plaats daarvan richt het zich op regulatoire risicogebieden die niet gerelateerd zijn aan specifieke activatypes, waaronder vermogensbewaring (Custody), anti-witwaspraktijken (AML), compliance (Compliance) en klantgegevensprivacy en -beveiliging (Data Privacy). Deze onderwerpen zijn technologisch neutraal, wat betekent dat Crypto en traditionele financiën niet langer verschillend worden behandeld. Is dit dan een enorme positieve ontwikkeling voor de hele crypto-wereld? Laten we niet te snel juichen; hoewel het voor de crypto-wereld een voordeel is dat het niet langer als een specifiek genoemd risico wordt gezien, maar als onderdeel van de reguliere financiële regulering, is het een positieve ontwikkeling voor de narratief van de crypto-wereld. Maar in wezen zal de compliance voor CEX strenger worden beoordeeld, waarbij de sterkere compliance de eerste groep zal profiteren, terwijl de zwakkere compliance in de tweede en derde groep juist nadelig zal zijn. Vooral bepaalde CEX met complexe juridische structuren die afhankelijk zijn van arbitrage tussen rechtsgebieden zullen onder druk komen te staan en langzaam gemarginaliseerd worden. Wanneer CEX niet langer kan zeggen dat crypto innovatie is, wordt compliance de harde kracht. En wat betreft DEX? Hoewel het op korte termijn veiliger is, wordt de druk op lange termijn juist duidelijker, vooral op het gebied van front-end governance en de verantwoordelijkheden van ontwikkelaars. De ruimte om geen AML te doen wordt kleiner. DEX moet ofwel puur code zijn, ofwel worden gekwalificeerd als financiële producten. Dus we kunnen niet zeggen dat er een grote bullmarkt voor de crypto-wereld aanstaande is. Maar deze verandering maakt in feite de weg vrij voor wetgeving op een hoger niveau. De SEC zal niet langer "kwade" beleidsverklaringen over de crypto-wereld doen door prioriteiten te controleren, maar keert terug naar wetgeving in het Congres, waarna de CFTC en SEC weer samen zullen werken in de traditionele uitvoeringslijn. In gewone taal betekent dit dat de regulering van "emotionele handhaving die je leven kost" verandert in "institutionele herstructurering waarbij we samen aan tafel zitten". In 2026 zal de crypto-wereld zich transformeren van een ketterij tot de uitverkorene van de financiële infrastructuur. CEX's zullen niet langer strijden om wie het meest gedurfd is of de wildste wegen bewandelt, maar om wie het meest op een bank lijkt, het meest op een traditionele beurs. DEX's zullen de ultieme zielsvraag moeten ondergaan: "Ben jij echt gedecentraliseerd?"

Er zijn vrienden die de voorspellingsmarkten niet goed begrijpen en vragen zich af waarom Polymarket kan bepalen dat de VS niet "invasie" van Venezuela is. Eigenlijk geeft Polymarket geen kwalificatie aan het evenement, het doet alleen een verhandelbare "marktbepaling" voor de voorspellingsmarkten op zijn platform. Het is zelfs niet Polymarket die de bepaling doet, maar de Optimistic Oracle van het achterliggende UMA Protocol die de bepaling maakt. Het afhandelingsproces op PM wacht tot het evenement heeft plaatsgevonden, waarna de UMA Oracle een initiële antwoord geeft. Als er binnen de Dispute Window niemand succesvol een Dispute/challenge indient, wordt het automatisch van kracht. Als het wordt betwist, is er een Data Verification Mechanism (DVM) dat stemt, en uiteindelijk is het aan Polymarket om het resultaat uit te voeren. Het Optimistic Oracle van UMA heeft een fundamentele voorwaarde: de meeste keren is het gegeven initiële antwoord correct. Als het niet correct is, zullen mensen natuurlijk komen om het uit te dagen. Het initiële antwoord zal onvermijdelijk de verklaring kiezen die het moeilijkst te betwisten is. Bij een vraag zoals of er sprake is van een invasie van Venezuela, zal het kiezen voor Ja zeker worden uitgedaagd en zal het politieke controverses oproepen, wat kan leiden tot toezicht van de regelgevende instanties. Kiezen voor Nee is veel veiliger, het is in lijn met de officiële verklaring van de VS en met de bewoordingen van de mainstream media, en de kans is groot dat niemand bereid is om echte geld in te zetten om het uit te dagen. Dus deze mechanismen zullen zeker Nee kiezen. Zal er iemand zijn die het uitdaagt? De uitdagers staan voor zowel economische als politieke kosten. Om het initiële antwoord van UMA te weerleggen, betekent dat je UMA-tokens moet inzetten en deelnemen aan de DVM-stemming, waarbij je gokt dat de meerderheid van de UMA-tokenhouders bereid is om in een sterk gepolitiseerd vraagstuk te stemmen ter ondersteuning van de verklaring dat de VS een ander land binnenvalt. Niemand zal bereid zijn om dat te doen. En het belangrijkste is dat de DVM helemaal niet op zoek is naar de waarheid. Het streeft naar consensus. Bij de DVM-stemming is de essentie van de vraag hoe de UMA-tokenhouders erover denken. Of het op het niveau van het internationaal recht als een invasie wordt beschouwd, heeft niets te maken met UMA of Polymarket. Zolang de mainstream media het woord "invasie" niet uniform gebruiken, is de consensus Nee. Dus bij alles wat te maken heeft met vage bewoordingen, zal dit Oracle-mechanisme systematisch neigen naar de partij met meer spreekrecht. Dit is geen probleem van Polymarket of UMA, maar een probleem dat gedecentraliseerde Oracle nooit de gecentraliseerde realiteit van de politiek kan vervangen.

Een vriend vroeg zich af of Manus misschien zo opzichtig is dat het zelfs een beetje "beledigend voor China" is? Misschien raakt deze vraag inderdaad een gevoel dat veel mensen hebben, maar we moeten heel terughoudend antwoorden: het is niet zo ernstig, maar het raakt wel de meest gevoelige narratieve rode lijn in de huidige Chinese politieke context. De officiële aankondiging van Manus bevat geen elementen die China verlagen, ontkent het Chinese systeem niet expliciet en maakt het geen openbare politieke uitspraken. Vanuit het perspectief van het team lijkt deze opzichtige houding meer op het vieren van een succesvolle exit volgens de Silicon Valley-gewoonten, en het maximaliseren van het succesverhaal volgens de logica van startups, zonder rekening te houden met de nationale emoties die hierbij komen kijken. Dus wat betreft motivatie en uitdrukking is de houding van Manus eigenlijk niet problematisch. Het probleem ligt eigenlijk op het niveau van de narratieve positie. Dit is waarom veel mensen zich een beetje beledigd voelen. Omdat de opzichtige houding objectief een zeer gevoelige keten inbedt, namelijk dat er in China is ontwikkeld, zonder toestemming geheel is verhuisd, en bijna onmiddellijk is overgenomen door Amerikaanse technologie-giganten tegen hoge prijzen, zonder enige vertraging in de opzichtige aankondiging. Zelfs als er in het proces geen waardeoordeel wordt gegeven, zal deze structuur zelf worden geïnterpreteerd als dat China slechts een leverancier van talent en technologie is, en dat de uiteindelijke waarde realisatie nog steeds in het buitenland moet plaatsvinden. Dit impliceert dat succes moet plaatsvinden buiten het Chinese systeem. Dit gebeurt precies in een tijd van geopolitieke spanningen, en zal natuurlijk worden ingekleed in het narratieve kader van nationale concurrentie en technologische uittocht. Tegelijkertijd heeft de opzichtige aankondiging per ongeluk persoonlijk succes omgevormd tot een padvoorbeeld. Als het alleen om persoonlijk succes ging, zouden hooguit een paar mensen een zuur druivengevoel hebben. Maar omdat het wordt verpakt als een duidelijke internationale exitstrategie, triggert het de waardeoordeel van de toezichthouders en de emotionele projectie van het publiek. Veel emoties zijn niet omdat Manus tijd heeft gestimuleerd, maar vanwege een soort vergelijking. China benadrukt immers al zelfvoorzienendheid, technologische veiligheid, vooral het behouden van kerncapaciteiten. Maar het narratief van de aankondiging van Manus heeft per ongeluk de indruk gewekt dat de uiteindelijke uitweg in het buitenland ligt, en dat de uiteindelijke betaler de Amerikaanse giganten zijn. Dus deze spanning leidt tot een snelle emotionaliteit. Als dit voor 2019 was gebeurd, zou het bijna niet dezelfde schaal van reactie hebben uitgelokt. Maar in het tijdperk van geopolitiek en AI is het gebied waarin Manus opereert duidelijk opgenomen in de nationale strategie, de technologische concurrentie tussen de VS en China is zeer gespannen, en exportbeperkingen zijn zelfs een normaal hulpmiddel geworden; dezelfde gebeurtenis heeft een volledig andere politieke betekenis. Misschien moeten we deze zaak ook de Silicon Valley-ondernemingscultuur aanrekenen. Omdat Silicon Valley ervan uitgaat dat succes verteld moet worden. Maar nu is deze regel niet langer algemeen toepasbaar. Je kunt nu succesvol zijn, maar je moet voorkomen dat mensen succes als een systeemvergelijking beschouwen. Hoewel Manus geen actieve systeemvergelijking heeft gemaakt, wordt de narratieve structuur automatisch geïnterpreteerd als een systeemvergelijking. Dit is de betekenis die door de tijd wordt opgelegd, en niet de bedoeling van het team. Misschien is dit wel het beste tijdperk voor AI, maar in dit tijdperk bepaalt de intentie niet langer de interpretatie; de structuur zelf krijgt betekenis.