Tıbbi bir uzlaşma gibi görünen şey aslında üretilebilir. Cinsiyet tıbbında da böyle oldu, diye savunur @LeorSapir. AAP ve Endokrin Derneği gibi tıbbi gruplar genellikle birbirlerinin yönergelerini "kanıt" olarak göstererek, bilimsel titizlik izlenimi veren dairesel atıflar döngüsü oluşturuyor. İç iletişimler, büyük derneklerin yönergelerini onaylamalarını sağlamak için strateji geliştirdiğini gösteriyor, Sapir bunu yapıyordu. Sapir'in belirttiği gibi, tek bir grup bile onları desteklemeyi kabul etmedi. Ama hiçbiri onları eleştirmedi. Birçok kuruluş, kendi saflarındaki muhalefeti aktif olarak bastırdı. Neden bu tür gruplar hâlâ iki katına çıkıyor? Belki de güçlü, geri dönüşü olmayan ilaçları ve çocuklar için ameliyatları destekledikten sonra yanlış olduklarını kabul etmek çok zor, diyor Sapir. Kısa vadeli teşviklere işaret ediyor: Bu kuruluşların yöneticilerinin genellikle sadece bir veya iki yıllık görev süresi vardır, bu da işi hemen ertelemeyi kolaylaştırır. Ayrıca "komite tarafından yakalama"yı da tanımlıyor—büyük organizasyonlar içindeki küçük, motive bir aktivist bloğu, daha az harekete geçilmiş (ya da riske atmaktan korkkan) dağınık çoğunluğu alt ediyor. Sonuç ne oldu? Organize azınlık kazanır. Son olarak, tıp kendisi bir "güven zincirine" dayanır: bir uzmanlıktaki doktorlar, başka bir uzmanlıktaki meslektaşlarının uzmanlığına güvenir. Belirli bir alan ele geçirildiğinde, o zincir kopabilir — ve bunun çok geniş kapsamlı sonuçları olabilir.