Wat eruitziet als een medische consensus kan in werkelijkheid gefabriceerd zijn. Dat is wat er is gebeurd in de gendergeneeskunde, betoogt @LeorSapir. Medische groepen zoals de AAP en de Endocrine Society citeren vaak elkaars richtlijnen als "bewijs", waardoor een cirkel van circulaire citaties ontstaat die de schijn van wetenschappelijke rigor wekt. Interne communicatie toont aan dat WPATH strategiseert over het verkrijgen van goedkeuring van grote verenigingen voor zijn richtlijnen om hen geloofwaardigheid te geven, aldus Sapir. Geen enkele groep stemde ermee in om ze goed te keuren, zegt Sapir. Maar niemand heeft ze ook bekritiseerd. Veel organisaties hebben actief dissent binnen hun eigen gelederen onderdrukt. Waarom blijven zulke groepen zich zelfs nu nog vasthouden? Misschien is het te moeilijk om toe te geven dat ze fout waren na het goedkeuren van krachtige, onomkeerbare medicijnen en operaties voor kinderen, zegt Sapir. Hij wijst op kortetermijnprikkels: De hoofden van deze organisaties hebben vaak een ambtstermijn van slechts één of twee jaar, waardoor het gemakkelijker is om het probleem te negeren. Hij beschrijft ook "capture by committee"—een kleine, gemotiveerde groep activisten binnen grote organisaties die een diffuse meerderheid overmeestert die minder gemobiliseerd is (of bang is om zich uit te spreken). Het resultaat? De georganiseerde minderheid wint. Ten slotte vertrouwt de geneeskunde zelf op een "keten van vertrouwen": artsen in de ene specialiteit verwijzen naar de expertise van collega's in een andere. Wanneer een bepaald vakgebied wordt gecaptureerd, kan die keten breken — met verstrekkende gevolgen.