Bardzo trudno mi napisać ten post… Po ponad siedmiu latach razem, Juanki i ja zdecydowaliśmy zakończyć nasz etap jako trener i zawodnik. Dziękuję, że spełniłeś marzenia z dzieciństwa. Rozpoczęliśmy tę drogę, gdy byłem jeszcze chłopakiem, a przez cały ten czas towarzyszyłeś mi w niesamowitej podróży, zarówno na boisku, jak i poza nim. I cieszyłem się każdym krokiem z Tobą. Udało nam się dotrzeć na szczyt, a czuję, że jeśli nasze drogi sportowe miały się rozdzielić, powinno to być z tego miejsca. Z miejsca, do którego zawsze dążyliśmy i nad którym pracowaliśmy. Jest tak wiele wspomnień, które przychodzą mi do głowy, że zatrzymanie się tylko na jednym nie byłoby sprawiedliwe. Sprawiłeś, że stałem się lepszym sportowcem, ale przede wszystkim lepszym człowiekiem. I coś, co bardzo cenię: cieszyłem się z procesu. Zatrzymam to w pamięci, z drogi, którą przeszliśmy razem. Teraz nadchodzą czasy zmian dla nas obojga, nowe przygody i nowe projekty. Ale mam pewność, że stawimy im czoła w odpowiedni sposób, dając z siebie wszystko, tak jak zawsze to robiliśmy. Zawsze na plus. Życzę Ci z całego serca wszystkiego najlepszego w tym, co nadchodzi. Zostaję z poczuciem spokoju, wiedząc, że nie zostawiliśmy niczego do zrobienia, że wszystko oddaliśmy sobie nawzajem. Dziękuję za wszystko, Juanki! ❤️