W Geelong w Australii kobieta o imieniu Nicole Graham stała się bohaterką, gdy spędziła prawie trzy godziny, trzymając głowę swojego konia, Astro, aby zapobiec jego utonięciu w niebezpiecznym błotnisku. Incydent miał miejsce, gdy Nicole i jej córka były na zwykłej przejażdżce wzdłuż wybrzeża. Nagle Astro utknął w miękkim błocie, szybko tonąc i nie mogąc się uwolnić. Gdy zaczęła podnosić się fala, sytuacja stawała się coraz bardziej rozpaczliwa. Podczas gdy jej córka pobiegła po pomoc, Nicole pozostała przy Astro, podtrzymując jego głowę nad błotem i wodą, spokojnie do niego mówiąc i odmawiając opuszczenia go. Wykończona i sama pokryta błotem, walczyła, aby utrzymać jego ducha przy życiu, gdy mijały godziny. W końcu przybył zespół ratunkowy z wyspecjalizowanym sprzętem, w tym ciągnikiem i uprzężami, i rozpoczął delikatny proces uwalniania uwięzionego zwierzęcia. Czas był krytyczny – fala szybko się podnosiła, a gdyby czekali jeszcze dłużej, Astro mógłby utonąć. Dzięki niezłomnej miłości i determinacji Nicole, Astro został pomyślnie uwolniony, wyczerpany, ale żywy. Historia stała się symbolem niezwykłej oddania między człowiekiem a zwierzęciem oraz potężnej więzi, która naprawdę może uratować życie.

Cześć, jestem nietoperzem. Nie piję krwi i nie próbuję się zaplątać w twoje włosy. Jeśli przypadkowo wleci do twojego domu, proszę, nie uderzaj mnie kijami ani miotłami—to boli, a ja już jestem przestraszony. Nigdy nie chciałem cię przestraszyć. Jeśli wyląduję, mogę nie być w stanie wystartować ponownie bez twojej pomocy. Delikatnie użyj ręcznika, aby poprowadzić mnie na zewnątrz, a ja natychmiast odlecę. Pomagam, jedząc komary i wiele innych owadów. Ale nasze schronienia znikają, gdy lasy i stare budynki są burzone, zostawiając nam coraz mniej miejsc do życia. Więc jeśli któryś z nas wejdzie do twojego domu, po prostu wyłącz światła w środku, włącz światło na zewnątrz i otwórz drzwi. Szybko znajdę drogę na zewnątrz. Proszę, okaż mi życzliwość—ja też chcę żyć. Nietoperze są cichymi bohaterami natury—chrońmy je razem. Podziel się tym i rozprzestrzeniaj wieść.

Minął cały rok bez odpowiedzi. Nasz kot zniknął, a z każdym tygodniem nadzieja stawała się coraz cichsza. Szukaliśmy, rozwieszaliśmy ogłoszenia i trzymaliśmy się jak najdłużej mogliśmy—aż do zaakceptowania możliwości, że może nigdy nie wróci do domu. Aż dzisiaj się wydarzyło. Moja żona i ja byliśmy na zwykłej przejażdżce rowerowej, kiedy zauważyłem kota przed nami. Coś w jego ruchach wydawało się znajome. Instynktownie powiedziałem jego imię na głos. Zamarł. Potem się obrócił. Dźwięk, który wydał, wciąż echo w mojej piersi—krzyk wypełniony rozpoznaniem i ulgą. Biegł prosto w naszą stronę, jakby nie minął żaden czas. Upuściłem rower, uklęknąłem, a on rzucił się w moje ramiona, trzymając się, jakby bał się, że znowu nie puści. Po całym roku… pamiętał nas. Dziś czekanie się skończyło. Cisza została przerwana. A nasza rodzina, w jakiś sposób, znów stała się cała.