Een opmerking over CPI Wall Street is weinig meer dan het koor van enablers van de Fed — die excessen applaudisseren terwijl de echte economie onder een te strakke beleidsvoering instort. Met de federale rente absurd hoog boven neutraal, vecht de Fed niet tegen inflatie; het verstikt groei om zijn eigen narratief te behouden. Zodra je de gebrekkige gegevens over huisvesting verwijdert, is het duidelijk dat de weinige expansie die overblijft, beperkt is tot hoeken van de economie die niet gevoelig zijn voor rente. De veronderstelde "sterkte" op de arbeidsmarkt is een mirage, gedreven door de aanwervingen in de gezondheidszorg, die volledig buiten de kredietcyclus valt. De vitaliteit van de particuliere sector vervaagt snel, de kredietvoorwaarden verstikken de activiteit, en de volledige vertraging van de monetaire verkrapping is nog niet eens aangekomen. De volgende CPI-publicatie, in de ochtend, zal blootleggen wat de Fed weigert toe te geven: de inflatiepaniek is nooit gerealiseerd, en tarieven zijn niet inflatoir geweest. Toch buigen de volgelingen van Wall Street nog steeds voor de verouderde modellen van de Fed, waarbij ze intellectuele starheid verwarren met geloofwaardigheid terwijl het beleid echte economische schade toebrengt.

We zouden niet verrast moeten zijn. De gescripte verontwaardiging van ex-Fed-functionarissen en Wall Street-commentatoren heeft opnieuw de kernkwestie van constitutionele controle ontweken, waarbij elke juridische controle wordt behandeld als een aanval op "onafhankelijkheid." Powell's beëdigde verklaringen over het Fed HQ-project staan in conflict met het gedocumenteerde verslag: hij ontkende VIP-eetkamers, speciale liften, marmeren afwerkingen, waterelementen en daktuinen, terwijl goedgekeurde plannen naar verluidt al deze elementen bevatten, en hij kaderde de kosten publiekelijk rond de 2,4–2,5 miljard, terwijl interne documenten een breder HQ-programma beschrijven dat dichter bij de 3,6 miljard ligt, discrepanties die de congresverwijzingen en een op meineed gerichte strafrechtelijke onderzoek onderbouwen. In feite waren de gebruikelijke verdachten in groten getale aanwezig om een wereldbeeld te verdedigen waarin de Federal Reserve boven de Amerikaanse grondwet staat, en waar het in twijfel trekken van zijn eerlijkheid of verantwoordelijkheid, zelfs in het licht van zulke specifieke feitelijke conflicten, wordt afgebeeld als illegitiem. De markt wordt wakker uit het spel van de commentatoren; de groene schermen zeggen alles. Hoe lang voordat ze eindelijk beseffen dat de markt niet koopt wat ze verkopen, ongeacht hoe luid ze het script herhalen.

Powell’s strategie: de klassieke Motte-Bailey manoeuvre. Het inroepen van "de onafhankelijkheid van de Fed" om de controle over de eedgezwoorene tegenstrijdigheden van Jerome Powell over de renovatie van het hoofdkantoor te stoppen, is een klassieke motte-en-bailey manoeuvre: de verdedigbare "motte" is dat de Fed vrij moet zijn van dagelijkse politieke inmenging bij het vaststellen van de rente; de uitgebreide "bailey" is de bewering dat zelfs vragen of Powell onder ede heeft gelogen on-Amerikaans is, hyperinflatie bedreigt en de Verenigde Staten in Zimbabwe zal veranderen. In een constitutionele republiek is het eisen van waarheidsgetrouwe getuigenis van een niet-gekozen centrale bankier toezicht, geen aanval op Amerika.