Ogłaszamy Program Wsparcia i Ambasadorów Aleo! Szukamy pasjonatów społeczności, którzy chcą: • tworzyć treści • angażować i wprowadzać innych • reprezentować Aleo w mediach społecznościowych • pomagać ludziom poruszać się po ekosystemie Aleo Zalety: uznanie, unikalne możliwości, nagrody i większa rola w kształtowaniu Aleo. Aplikuj do piątku, 12:00 ET - nowi Wsparci i Ambasadorzy zostaną ogłoszeni 19 stycznia 2026. Formularz aplikacyjny:

Twoje pieniądze zasługują na taką samą prywatność, jakiej oczekujesz od gotówki, nawet w łańcuchu bloków. Kiedy przekazujesz dolara w gotówce, nikt nie wie, na co jest przeznaczony, dokąd idzie ani kto go otrzymuje. To jest prywatne z definicji. Ale w momencie, gdy pieniądze stają się cyfrowe, ta prywatność znika. Każda płatność za czynsz, rachunek medyczny, czesne czy transfer rodzinny może pozostawić trwały, publiczny ślad; w tradycyjnych systemach płatności prywatność nie jest cechą, to jest myśl drugorzędna. Dla osób oznacza to utratę kontroli nad tym, co inni mogą widzieć o ich życiu. Dla rodzin może to oznaczać ujawnienie wzorców finansowych, które wolałbyś zachować dla siebie. Dla firm publiczne dane płatnicze mogą ujawniać wrażliwe strategie, listy płac lub relacje z dostawcami. Prywatność nie powinna być opcjonalna, powinna być wbudowana. Prywatne stablecoiny rozwiązują ten problem. Przenoszą pieniądze jak gotówka, natychmiastowo, cyfrowo i globalnie, jednocześnie zachowując szczegóły transakcji w tajemnicy. Odbiorca widzi środki, audytorzy mogą zweryfikować legalność, ale osoby postronne nie widzą nic. To chodzi o upodmiotowienie. Odaną ludziom możliwość dokonywania transakcji z pewnością, bez obaw, że każda transakcja staje się punktem danych dla osób trzecich, korporacji czy rządów. Chodzi o budowanie systemów finansowych, w których prywatność nie jest przywilejem, ale podstawowym oczekiwaniem. Ponieważ pieniądze, w swojej istocie, są osobiste. A prywatność nie powinna być opcjonalna.

Święty Mikołaj sprawdza swoją listę raz w roku. Wielkie firmy technologiczne sprawdzają twoją co sekundę. Każde kliknięcie, każda wiadomość, każda płatność, każda przerwa na twoim ekranie. W dzisiejszej cyfrowej gospodarce twoje zachowanie jest produktem. A w większości przypadków nigdy naprawdę nie zgodziłeś się na tę wymianę. To nie jest spisek w piwnicy, to model biznesowy. Platformy śledzą nas, aby zoptymalizować zaangażowanie. Firmy zbierają dane, aby personalizować reklamy. Systemy finansowe rejestrują ruchy, aby wykrywać oszustwa. Na powierzchni wszystko brzmi rozsądnie. Nawet pomocnie. Ale gdzie dokładnie leży granica między wygodą a inwigilacją? Kto jeszcze może zobaczyć twoją pensję, twoje nawyki wydatkowe, twoją historię darowizn, twoje nocne wyszukiwania? Kto posiada te informacje, gdy opuszczają twoje ręce? I kto korzysta, gdy zmieniają właściciela… i znowu… i znowu? Niewygodna prawda jest taka, że większość ludzi nie zgadza się na bycie obserwowanym, po prostu nie widzą innej opcji. To tutaj narracja musi się zmienić. Prywatność nie musi oznaczać izolacji. Nie musi osłabiać systemów. I z pewnością nie musi żyć w cieniu. Technologie takie jak dowody zerowej wiedzy pokazują inną drogę: taką, w której informacje mogą być weryfikowane bez ujawniania. Systemy mogą pozostać przejrzyste i odpowiedzialne, nie zamieniając jednostek w otwarte książki. Dla twórców oznacza to, że nie musisz wybierać między zgodnością a ochroną użytkowników. Dla instytucji oznacza to, że możesz się zmodernizować bez nadmiernego zbierania danych. Dla jednostek oznacza to, że twój cyfrowy ślad może w końcu znów zacząć być… ludzki. Prawdziwe pytanie nie brzmi, czy potrzebujemy prywatności w następnej odsłonie internetu. Brzmi tak: Czy powinna być luksusem dla nielicznych… czy standardem dla wszystkich?