de aluminium buis kronkelt op 10.668 meter terwijl een starlink antenne zich als een barnacle aan zijn ruggengraat vastklampt. ik open venture-capitaalachtig mijn zesde, zevende en achtste instanties van claude code (max). ergens in een lage aardbaan kijkt een satelliet naar me. “organiseer mijn bestanden en ook mijn leven,” beveel ik. “maak. geen. fouten.” ik voeg de punten toe zodat het weet dat ik het serieus meen. de lucht knettert. miljoenen onzichtbare tokens druppelen door de troposfeer als digitale chemtrails met 200 megabit per seconde. dit is waarvoor icarus is gestorven.