De trein naar Auschwitz, 1942. Deze beelden, in kleur, verwoestten mijn hart. Zo onschuldig. Zo nobel. Bij het laatste station verdwenen hun levens - gekleed in hun bescheiden pracht, op weg naar de gaskamers. Nooit meer. Nooit meer.

Ik wens dat @joerogan de reis naar Israël kon maken die ik had. Ik wens dat hij door Yad Vashem kon lopen en alle vragen kon stellen die hij wil, en dan naar buiten kon komen en zien wat ik zag, dat Am Yisrael Chai. Dat hij de bomen daar voor de Rechtvaardigen onder de Naties kon zien en de verhalen kon horen. De lichten in het kindermonument zien. Om van daar naar de berg Herzl te lopen en de rijen en rijen van percelen en stenen te zien en onderweg iemand te hebben die hem vertelt waar al die geweldige kleine stickers op elke lantaarnpaal en parkbank over gaan, en een paar dozijn van hen voorleest. Dan naar het zuiden rijden en het monument voor de wachters bij Gaza zien, de kibboetsen, en de Nova Festival locatie in het gezelschap van een held van 7 oktober, en na zijn verhaal niets meer te zeggen hebben dan dat ene geweldige ding: Am Yisrael Chai. Dan naar het noorden rijden en de situatie met Syrië en Libanon zien, en dan weer naar het zuiden door Judea en Samaria (de zogenaamde "Westelijke Jordaanoever"). Dan terugkomen naar het leven, naar Chaim, in Jeruzalem en Tel Aviv, en gewoon, je weet wel, het begrijpen. Natuurlijk, ik weet zeker dat het geregeld kan worden. Hij zou zelfs in de Dode Zee kunnen drijven zoals de oude mensen. Ik had geen tijd. Maar de volgende keer misschien. Hoe dan ook, ik wens dat hij kon gaan en zien. Zodra je het ziet, weet je het.